Wat cijfermateriaal PBP 2007

In tegenstelling tot vorige edities zijn er meer opgaves. Maar liefst 27,7% gaven op. Andere edities rond de 16%.
De meerderheid bij de 90u-specials 36,8%. (Tandem-ligfiets). De groep met de minste uitvallers, zijn deze die starten op dinsdagmorgen (84u) met een opgavepercentage van 18,5%
In totaal waren er 5312 inschrijvingen.
80u: 1356 inschrijvingen - 907 aankomsten - opgave 28,1%
90u: 2969 inschrijvingen - 1962 aankomsten - opgave 29,4%
84u: 741 inschrijvingen - 575 aankomsten - opgave 18,5%
90u specials: 205 inschrijvingen - 124 aankomsten - opgave 36,8%
84u specials: 41 inschrijvingen - 34 aankomsten - opgave 27,7%

Bij de eerste doortocht in Carhaix zijn de meeste opgaves : 365

Leeftijden:
18-29: 152 - 112
30-39: 688 - 518
40-49: 1837- 1324
50-59: 1857- 1232
60-69: 718 - 401
70+ : 60 - 15

Eerste getal is inschrijvingen, tweede getal is aankomsten

Er naam 354 vrouwen en 4958 mannen deel.
Bij de vrouwen haalden 209 de finish

Er waren 3018 buitenlanders en 2294 Fransen.

De gemiddelde leeftijd vrouwen : 45
De gemiddelde leeftijd mannen : 49

Op 22/09 werd de laatste BRB gereden in Brunehaut, een plaatsje in Henegouwen aan de grens met Frankrijk.
Om rond 08u00 vetrokken met mijn vrienden Peter en Patrick voor wat een prachtige tocht zal worden. Bestemmingen zijn Ronquières en Strepy. Beiden bekend voor hun scheepsliften.
Er zijn een 5-tal controles onderweg. Deze zijn op en top verzorgd. (Bananen, koekjes, drank, chocolade, wafels). Zelfs op de laatste controle wordt ons gratis een streekbier aangeboden: “St Martin”. What’s a name?
Ondanks de goede weersomstandigheden rij ik 2 maal lek. Buitenband achteraan is blijkbaar
aan vervanging toe. Wat al ondertussen is gebeurd. De ganse organisatie lag in de handen van CC Antoing. Ik ontmoet er terug een oude bekende: Jean-Paul Fréderic. Een persoon
waarmee ik de BRM 1000 km in Orchies heb gefietst en tevens mijn kamergenoot.
Deze tocht staat met een grote stip aangeduid voor volgend jaar.

Op weg naar de 30.000 km

Na Parijs-Brest-Parijs is er nog één doel: 30.000 km.
Momenteel staat de teller op 28.050 km.
Om dit te bereiken fiets ik al 9 maanden rond de 3000 km/maand.
Dit is niet niets, als je weet dat ik nog ga werken. Vorig jaar strandde ik op 29.250 km.
Nu zet ik me de laatste maanden nog even door om mijn doel te bereiken.
Ik heb me voorgenomen om het volgend jaar wat rustiger aan te doen.
Wordt vervolgd.

Parijs-Brest-Parijs anno 2007

Het zit er weer eens op voor 4 jaar. PBP anno 2007 is voorbij. Je kan gerust stellen dat hij de geschiedenisboeken zal halen. Alleen al de weersomstandigheden hebben bepaald wat het uiteindelijk is geworden. Regen en nog eens regen (met bakken). Het regende opgaven
reeds voor Brest. Deels door de weersomstandigheden maar ook door het te snel starten. We zagen ze liggen in de kant, met een overlevingsdekentje over zich. Wat ons betreft, Marclevelo , De Nijs Daniel (Wambeek) , beiden voor de eerste maal en mezelf voor de derde maal kunnen terugblikken op een mooie PBP. Zonder te forceren, steeds onze tijd genomen voor wat te eten en te drinken en bij een strak tempo komen we uit tussen de 74 en 78 uit
Slapen deden we in Loudeac en Tinténiac, zij het op de laatste plaats op 4 bij mekaar geschoven banken, bij gebrek aan slaapgelegenheid in de slaapzaal. Onderweg kom ik Jefke 06 tegen, gaf nog blijk van frisheid. Ook mijn schoonboer (nam deel voor de 6° maal) kom ik een paar maal tegen samenmet zijn kompaan uit Aalter. Zij zullen nog eens overnachten in Dreux. En dan de sympathisanten, ze staan langs de weg met koffie, thee, koeken enz… gratis!!!!!!
Ze moedigen ons stuk voor stuk aan, dat is PBP op zijn mooiste. Je komt onderweg met allerhande nationaliteiten in contact. Het waren er 39 in totaal.
Russen, Amerikanen, Zuid-Afrikanen, Japanesen, Bulgaren, noem maar op. Soms houden we een praatje in het Frans, Duits of Engels.
In de controleposten is er alles voor handen, van warme tot koude maaltijden. Gelukkig was de neef van mijn vrouw mee met zijn mobilehome. Hier konden we terecht voor een extra warme kop koffie of wisselen van onze kledij. Op iets meer dan 220 km van het einde beslis ik om alleen door te gaan. Als alles meezit ben ik al gewassen en staat de wagen klaar om alles in te laden tegen als de andere aankomen. En het lukt me. Er haalt me zelfs niemand meer in, blijkbaar heb ik goed getimed. Zo dit is een klein verhaaltje over een grote tocht vol met verrassingen.

D-day nadert!

D-day begint te naderen. Nog enkele dagen en het is zover, Paris-Brest-Paris gaat van start.
Op zondag 19/08 om 15u00 moet ik me aanmelden met fiets op de controlepost te Guyancourt –Parijs. Controle van de verlichting en het bijhorende fluovestje. Na de keuring gaat het naar de inschrijvingstafel voor de verdere afhandeling van de documenten. Startnummer, documenten voor de volgwagen etc…
Op maandag 22u00 wordt de officiële start gegeven voor de mensen die hebben ingetekend voor de 90uur.

Wat aan de 16° Parijs-Brest-Parijs is voorafgegaan

Parijs Brest Parijs is een marathonrit over 1200km, af te leggen in minder dan 90u. Om te kunnen deelnemen dient men te slagen in brevetten van 200, 300, 400 en 600 km. Ze zijn gekend onder de naam BRM.
Sommige verklaren de deelnemers aan deze tocht als gek, voor anderen zijn het goden.
Enkel de deelnemer zelf kan over de tocht iets vertellen.
Hier volgt een stukje geschiedenis:
Paul Griffard is de grondlegger van PBP. Na Bordeaux –Parijs zocht hij naar een grotere uitdaging met name : PBP. In 1891 werd PBP geboren. De eerste tocht ging over de route national N12 met stopplaatsen als Mortagne-au-Perche, Laval, Saint Brieuc en Morlaix.
De deelnemers dienden daar hun routeboekje en ingschijvingskaart te laten afstempelen.
De eerste PBP was enkel bestemd voor de Franse Randonneurs. 207 Gingen er van start
met o.a 10 driewielers, 2 tandems en 1 normale stadsfiets. Zowel amateurs als profs deden mee. Deze laatste hadden wel begeleiding mee. De eerste winnaar was Charles Teront die de tocht zonder slapen in 71uur en 22 minuten volbracht. Er heerste een ware wielerkoorts.Duizenden Parijzenaars liepen uit voor de winnaar.
In 1901 werd deze tocht tweeledig: profs en de echte randonneurs.
Met een 10.000 FF voor de winnaar bij de profs en 2000 FF voor de winnaar bij de amateurs.
Bij de profs won Garin in 52 uur en 11minuten, bij de amateurs Rosiere in 62 uur en 26 minuten.
Vanaf 1911 mogen er geen voorrijders meer deelnemen. De profs blijven hierdoor in groep bij mekaar. Georget wordt de winnaar in 50 u en 13 min.
In 1931 wordt terug een splitsing doorgevoerd, namelijk de randonneurs die rijden onder Audax club Parisien en de profs onder Union des Audax Cyclistes Parisiens. Deze keer wint een Australische renner in 49u en 23 minuten. De eerste randonneurs in 68u en 30 minuten.
Er finishten ook 4 vrouwen, zij het wel op tandem (man-vrouw). De eerste vrouw die solo finisht is Mile Vasard. In 1995 breekt Keriouet Brigitte de besttijd bij de vrouwen. Ze brengt de tijd op 44u en 14 minuten.
In 1975 beslist men om het evenement om de 4 jaar te laten doorgaan. Het is ook de laatste keer dat hij vereden word op drukke wegen. Dit werd besloten na dat er tijdens deze PBP 2 renners verongelukten. Er kwamen 714 renners aan de start. En de winnaar was een Belg (De Munck) met 2 Fransen in een tijd van 43uur en 27 minuten. De periodes nadien loopt het aantal deelnemers op tot rond de 3500 van over gans de wereld. Amerkanen, Russen, Australiers….
In 1995 neem ik voor de eerste maal deel samen met enkele vrienden die aangesloten waren bij de “De Vliegende Spaak” in Baardegem. We eindigen in 69 uur en 28 minuten.
Niet slecht voor een eerste keer. Het ruikt naar beter. 4 Jaar later neem ik terug deel met de doelstelling mijn tijd te verbeteren. Maar de weersomstandigheden beslissen er anders over.
Ik krijg een klop van de hamer voor Loudeac. We spreken dan over dagtemperaturen rond de 37°C en ’s nachts rond de 24°C. Men spreekt nu nog van het “slagveld van Loudeac” met 16% van de deelnemers die Brest niet halen. Onderweg moet ik schuilen voor de stekende zon in een burgershuis. Een bereidwillige dame maakt plaats in de living voor een matras, koffie en chocolade.Ik slaap een 3-tal uren. Nadien sleep ik me verder tot Brest in de hoop dat het tij zal keren. Ik vlei me neer op één van de talrijke veldbedden die staan opgesteld in de plaatselijke sporthal. ‘s Morgens is het veel frisser en ik ben terug de oude. Ik kom mijn schoonbroer tegen en samen rijden we laatste 600 km uit. Mijn eindtijd is 73 uur en 28min.. Hiermee wordt het bewijs geleverd dat je zuinig met je krachten moet omspringen.
Ik hou er wel een mooie herrinering aan over. Mijn foto prijkt op de voorpagina van het boekje met de uitslagen. De winnaars(?) staan met een kleine foto te midden van het tijdschrift. Hiermee wil men bewijzen dat er geen winnaars zijn. 1° of 3000 ste. Er gaat evenveel respect uit naar de laatste als naar de eerste. Want deelnemen is belangrijker dan winnen.
Nu sta ik een voor de 3°keer voor deze uitdaging met een goede voorbereiding op zak, met meer ervaring, maar niet wetende welke verrassingen deze tocht deze keer zal brengen.

Parijs Brest Parijs is een marathonrit over 1200km, af te leggen in minder dan 90u. Om te kunnen deelnemen dient men te slagen in brevetten van 200, 300, 400 en 600 km. Ze zijn gekend onder de naam BRM.
Sommige verklaren de deelnemers aan deze tocht als gek, voor anderen zijn het goden.
Enkel de deelnemer zelf kan over de tocht iets vertellen.
Hier volgt een stukje geschiedenis:
Paul Griffard is de grondlegger van PBP. Na Bordeaux –Parijs zocht hij naar een grotere
uitdaging met name : PBP. In 1891 werd PBP geboren. De eerste tocht ging over de route
national N12 met stopplaatsen als Mortagne-au-Perche, Laval, Saint Brieuc en Morlaix.
De deelnemers dienden daar hun routeboekje en ingschijvingskaart te laten afstempelen.
De eerste PBP was enkel bestemd voor de Franse Randonneurs. 207 Gingen er van start
met o.a 10 driewielers, 2 tandems en 1 normale stadsfiets. Zowel amateurs als profs deden
mee. Deze laatste hadden wel begeleiding mee. De eerste winnaar was Charles Teront die
de tocht zonder slapen in 71uur en 22 minuten volbracht. Er heerste een ware wielerkoorts.
duizenden Parijzenaars liepen uit voor de winnaar.
In 1901 werd deze tocht tweeledig: profs en de echte randonneurs.
Met een 10.000 FF voor de winnaar bij de profs en 2000 FF voor de winnaar bij de amateurs.
Bij de profs won Garin in 52 uur en 11minuten, bij de amateurs Rosiere in 62 uur en 26 minuten.
Vanaf 1911 mogen er geen voorrijders meer deelnemen. De profs blijven hierdoor in groep
bij mekaar. Georget wordt de winnaar in 50 u en 13 min.
In 1931 wordt terug een splitsing doorgevoerd, namelijk de randonneurs die rijden onder Audax club Parisien en de profs onder Union des Audax Cyclistes Parisiens. Deze keer wint een Australische renner in 49u en 23 minuten. De eerste randonneurs in 68u en 30 minuten.
Er finishten ook 4 vrouwen, zij het wel op tandem (man-vrouw). De eerste vrouw die solo
finisht is Mile Vasard. In 1995 breekt Keriouet Brigitte de besttijd bij de vrouwen. Ze brengt de tijd op 44u en 14 minuten.
In 1975 beslist men om het evenement om de 4 jaar te laten doorgaan. Het is ook de laatste keer dat hij vereden word op drukke wegen. Dit werd besloten na dat er tijdens deze PBP 2 renners verongelukten. Er kwamen 714 renners aan de start. En de winnaar was een Belg (De Munck) met 2 Fransen in een tijd van 43uur en 27 minuten. De periodes nadien loopt het
aantal deelnemers op tot rond de 3500 van over gans de wereld. Amerkanen, Russen, Australiers….
In 1995 neem ik voor de eerste maal deel samen met enkele vrienden die aangesloten waren bij de “De Vliegende Spaak” in Baardegem. We eindigen in 69 uur en 28 minuten.
Niet slecht voor een eerste keer. Het ruikt naar beter. 4 Jaar later neem ik terug deel met de doelstelling mijn tijd te verbeteren. Maar de weersomstandigheden beslissen er anders over.
Ik krijg een klop van de hamer voor Loudeac. We spreken dan over dagtemperaturen rond de 37°C en ’s nachts rond de 24°C. Men spreekt nu nog van het “slagveld van Loudeac” met
16% van de deelnemers die Brest niet halen. Onderweg moet ik schuilen voor de stekende zon in een burgershuis. Een bereidwillige dame maakt plaats in de living voor een matras, koffie en chocolade.Ik slaap een 3-tal uren. Nadien sleep ik me verder tot Brest in de hoop dat het tij zal keren. Ik vlei me neer op één van de talrijke veldbedden die staan opgesteld in de plaatselijke sporthal. ‘s Morgens is het veel frisser en ik ben terug de oude. Ik kom mijn schoonbroer tegen en samen rijden we laatste 600 km uit. Mijn eindtijd is 73 uur en 28min.. Hiermee wordt het bewijs geleverd dat je zuinig met je krachten moet omspringen.
Ik hou er wel een mooie herrinering aan over. Mijn foto prijkt op de voorpagina van het boekje met de uitslagen. De winnaars(?) staan met een kleine foto te midden van het tijdschrift. Hiermee wil men bewijzen dat er geen winnaars zijn. 1° of 3000 ste. Er gaat evenveel respect uit naar de laatste als naar de eerste. Want deelnemen is belangrijker dan
winnen.
Nu sta ik een voor de 3°keer voor deze uitdaging met een goede voorbereiding op zak, met
meer ervaring, maar niet wetende welke verrassingen deze tocht deze keer zal brengen.